Iranske vlasti osudile su na smrt još četiri osobe, među kojima je i jedna žena, zbog sudjelovanja u prosvjedima u januaru, saopćile su nekoliko nevladinih organizacija za ljudska prava. Ovo je najnoviji potez u nizu koji je već doveo do pogubljenja sedam osoba povezanih sa nemirima, a koji su, prema aktivistima, ugušeni brutalnom represijom koja je za sobom ostavila hiljade mrtvih i desetine hiljada uhapšenih.

Presuda i optužbe

Četvorka je osuđena na smrt od strane Revolucionarnog suda u Teheranu, kojim predsjeda zloglasni sudija Imam Afshari, nakon što su proglašeni krivim za djelovanje u korist Sjedinjenih Američkih Država. Prema navodima nevladinih grupa, optuženi su bacali betonske blokove na snage bezbjednosti sa stambene zgrade u glavnom gradu. Nije odmah jasno kada je presuda izrečena.

Osuđeni su identificirani kao Mohammadreza Majidi-Asl i njegova supruga Bita Hemmati, zajedno sa Behrouzom Zamaninejadom i Kouroshom Zamaninejadom, koji su živjeli u istoj zgradi kao i bračni par. Smatra se da je Hemmati prva žena osuđena na smrt zbog prosvjeda.

Prisilna priznanja i alarmantne brojke

Centar Abdorrahman Boroumand izjavio je da vjeruje kako je Hemmati žena koja se pojavila u video snimku emitovanom na državnoj televiziji u januaru, gdje je lično ispitivana od strane šefa pravosuđa Gholamhosseina Mohsenija Ejeija. Organizacija je istakla da je “snimanje i emitovanje prisilnih priznanja od optuženih u neprozirnom procesu… očigledno kršenje prava optuženog”.

U zasebnom izvještaju, organizacije Iran Human Rights (IHR) i Together Against the Death Penalty upozorile su da je u Iranu u 2025. godini pogubljeno najmanje 1.639 ljudi, uključujući 48 žena. Pored sedam već pogubljenih, smrtne presude su izrečene najmanje 26 drugim osobama uhapšenim tokom januarskih protesta, dok se nekoliko stotina drugih suočava sa optužbama koje bi mogle rezultirati smrtnom kaznom.

Centar za ljudska prava u Iranu sa sjedištem u New Yorku kritikuje proces, navodeći da su presude donesene nakon “nepravednih, ubrzanih suđenja provedenih bez pravilnog postupka i pristupa nezavisnom odvjetniku, uz oslanjanje na prisilna “priznanja” dobijena mučenjem kao dokaz”.