Njemačka bi se u slučaju ozbiljne eskalacije na istočnom krilu NATO-a našla u ulozi ključnog logističkog čvorišta, ali pitanje je da li njena infrastruktura može podnijeti pritisak premještanja stotina hiljada vojnika i ogromne količine vojne opreme, ocjenjuje švicarski list NZZ.

Prema takozvanom Njemačkom operativnom planu Bundesvera, u slučaju krize preko njemačke teritorije ka Poljskoj i istočnim granicama NATO-a trebalo bi premjestiti oko 800.000 vojnika i približno 200.000 oklopnih i drugih vozila.

Takva operacija predstavljala bi ogroman test ne samo za njemačku vojsku, već i za civilnu infrastrukturu zemlje.

Vojna tehnika i ljudstvo morali bi prvo biti prihvaćeni u njemačkim lukama, zatim prebačeni na željezničke platforme, kamione i specijalne prikolice, a potom što brže transportovani ka istoku željeznicom i autoputevima.

Istovremeno, Njemačka bi imala i ulogu glavne pozadinske medicinske baze NATO-a.

Generali Bundesvera računaju da bi njemačke bolnice, u slučaju šireg sukoba, mogle biti prinuđene da svakodnevno primaju i do 1.000 ranjenika s fronta, navodi NZZ.

Međutim, upravo tu počinje jedan od najvećih problema njemačkih vojnih planera – transportna mreža zemlje, iako vrlo razvijena, ima brojna kritična uska grla.

Na pojedinim pravcima praktično ne postoji više alternativnih ruta, što znači da bi sabotaža, kvar, saobraćajna nesreća ili oštećenje samo jednog važnog mosta ili željezničkog čvora mogli usporiti ili potpuno zaustaviti kretanje velikih vojnih kolona.

Koliko je sistem osjetljiv pokazala je i vježba “Crvena oluja Bravo” u Hamburgu.

Tokom vježbe simulirana je situacija u kojoj demonstranti blokiraju put tako što se lijepe za asfalt, a vojni konvoj ostao je zaustavljen gotovo dva sata.

Razlog je bio gotovo banalan – policija nije imala odgovarajući rastvarač kojim bi brzo uklonila ljepilo i oslobodila saobraćajnicu.

Taj slučaj, kako ocjenjuje švicarski list, pokazao je koliko i naizgled jednostavne akcije mogu proizvesti ozbiljna kašnjenja u sistemu koji u ratnim uslovima zavisi od precizno organizovanog transporta vojske, municije, goriva i tehnike.

Dodatni problem predstavlja starenje njemačke infrastrukture.

Prema podacima Saveznog ministarstva saobraćaja koje prenosi NZZ, više od trećine od oko 28.000 strateški važnih mostova na njemačkim autoputevima zahtijeva hitnije popravke ili ozbiljne intervencije.

U posljednjih deset godina značajno je smanjen i broj mostova koji se nalaze u odličnom stanju – njihov udio sada iznosi tek oko 23 posto.

Od više od 48.000 infrastrukturnih objekata čije se stanje prati od 2016. godine, gotovo polovina je ocijenjena kao “zadovoljavajuća”, dok je za značajan dio autoputeva i mostova potrebna temeljna rekonstrukcija.

Približno petina njemačkih autoputeva i svaki četvrti most zahtijevaju veće radove, navodi list.

Takvo stanje dobija potpuno novu težinu u trenutku kada NATO planira da Njemačku koristi kao centralni koridor za prebacivanje trupa iz zapadne i južne Evrope ka Poljskoj i drugim državama istočnog krila Alijanse.

Njemačke vlasti, međutim, iz sigurnosnih razloga ne otkrivaju koja su konkretna transportna čvorišta, mostovi, željezničke linije i saobraćajnice označeni kao prioritetni za vojne potrebe.

Stručnjaci upozoravaju da tajnost jeste neophodna sa stanovišta bezbednosti, ali istovremeno komplikuje koordinaciju vojnih i civilnih struktura koje bi u kriznoj situaciji morale da obezbijede nesmetano kretanje ogromnog broja ljudi i vozila.

Scenario prema kojem bi Njemačka morala da propusti 800.000 vojnika i 200.000 vozila tako postaje ne samo pitanje vojnih sposobnosti Bundesvera i NATO-a, već i test decenijama zapostavljane saobraćajne infrastrukture najveće evropske ekonomije.

Kako zaključuje NZZ, u eventualnoj velikoj krizi na istoku Evrope ishod logističke operacije NATO-a mogao bi da zavisi ne samo od tenkova, aviona i vojnika, već i od stanja njemačkih mostova, pruga, autoputeva i sposobnosti vlasti da ih održe prohodnim.