U javnosti se narcisoidnost najčešće povezuje s negativnim osobinama, ali stručnjaci ističu da ona može nositi i određene prednosti poput izražene samouvjerenosti i karizme. Ipak, psihijatar David Goldbloom upozorava da se pojmovi poput “narcis” i “poremećaj ličnosti” prečesto olako koriste, iako narcizam nije isto što i klinički poremećaj. Površno etiketiranje može banalizirati stvarne psihičke probleme i stvoriti iskrivljenu sliku o međuljudskim odnosima.

Susan Krauss Whitbourne, profesorica psihologije na Univerzitetu Massachusetts Amherst i autorica knjige “The Search for Fulfillment”, analizirala je veliko istraživanje naučnika s Univerziteta Southampton koje je ispitivalo vezu između narcizma i životnog zadovoljstva. Psiholozi, objašnjava Whitbourne, razlikuju dvije vrste narcizma: grandiozni, koji se očituje kroz dominantnost i osjećaj superiornosti, te ranjivi, koji karakterišu nesigurnost i osjetljivost na kritiku. Grandiozni narcisi sebe često doživljavaju sretnima i uspješnima, dok se to ne može reći za ranjive.

Analizom više od 100 studija s preko 52 hiljade učesnika utvrđeno je da grandiozni narcisi prijavljuju viši nivo zadovoljstva životom, posebno u individualističkim kulturama koje cijene lični uspjeh. Whitbourne navodi da im u tome pomažu optimizam, kreativnost i snažna vjera u vlastite sposobnosti, kao i sklonost ignoriranju kritika radi zaštite ega. Međutim, dosadašnja istraživanja pokazuju da narcisi često ispoljavaju agresivno i manipulativno ponašanje koje štetno djeluje na okolinu. Ranjivi narcisi, pak, teže podnose stres i neuspjeh te imaju nisko samopoštovanje, zbog čega se osjećaju neispunjeno. Whitbourne zaključuje da osobe koje ne uče iz vlastitih grešaka možda jesu površno sretnije, ali bez emocionalnog rasta teško se uklapaju u zajednicu koja je po prirodi društvena.