Najnovija Netflixova romantična komedija “Glasovne poruke za Izabel”, sa Zoey Deutch i Nickom Robinsonom u glavnim ulogama, pokušava pomiriti naizgled nespojive elemente – priču o gubitku i laganu romansu. Ipak, mnogi gledaoci i kritičari postavljaju pitanje da li je njena osnovna ideja više uznemirujuća nego romantična.

Film rediteljke Lee McKendrick počinje dirljivim prikazom sestrinske povezanosti. Upoznajemo Jill (Zoey Deutch) i njenu mlađu sestru Isabel (Sijara Bravo), koja boluje od cistične fibroze. Nakon Izabeline smrti, Jill se teško nosi s gubitkom i utehu pronalazi u ostavljanju dugih glasovnih poruka na stari broj telefona svoje sestre, opisujući joj detalje svog haotičnog života u San Francisku.

Jill, ambiciozna poslastičarka koja radi za tiranskog šefa kuhinje (Nick Offerman), u porukama se žali na poslovne frustracije i neuspješne sastanke. Ono što ne zna jeste da je taj broj dodijeljen Wesu (Nick Robinson), agentu za nekretnine iz Austina. Slušajući njene iskrene i često duhovite poruke, Wes se postepeno zaljubljuje u glas nepoznate djevojke, pronalazi je na Instagramu, rezerviše let za San Francisko i inscenira “slučajan” susret.

Kritike su, međutim, oštre. Guardian piše da je “tanka granica između romantičnog gesta i jezivog uhođenja, a Glasovne poruke za Izabel plešu upravo po toj liniji”, dodajući da premisa više podsjeća na triler nego na romantičnu komediju. Sam film svjestan je problematičnosti – Wesovi prijatelji otvoreno nazivaju njegovo ponašanje “jezivim” i poručuju mu: “Tom Hanks je američka dobrica, a ti nisi Tom Hanks”, aludirajući na slične zaplete iz klasika poput Romanse u Sijetlu.

Ipak, najveća snaga filma leži u neospornoj hemiji između Zoey Deutch i Nicka Robinsona. Oboje su iskusne zvijezde romantičnih komedija i sa lakoćom nose svoje uloge, čineći odnos svojih likova šarmantnim i uvjerljivim. Deutch donosi energičnu i haotičnu ranjivost liku Jill, dok Robinson svom Wesu daje simpatičnu, ali istovremeno konfliktnu dimenziju.

Sporedna glumačka postava također ima upečatljive trenutke, a posebno se ističe Nick Offerman u prenaglašenoj, ali zabavnoj ulozi tiranskog šefa kuhinje s lažnim francuskim akcentom. Kritičari žale što je uloga Sijare Bravo kao Isabel, po kojoj film nosi ime, tako kratka, jer bi više scena o odnosu dvije sestre priči dalo veću emotivnu dubinu.

Film se bori s balansiranjem tona – neprestano prelazi između lagane romanse i ozbiljne drame o žalovanju, što ponekad djeluje naglo i umanjuje emotivni efekat. Iako iskreno prikazuje proces tugovanja, često se oslanja na klišee romantičnih komedija. Soundtrack s pjesmama Taylor Swift i Robyn, posebno scena plesa uz “Dancing On My Own”, spada među emotivnije trenutke, ali s trajanjem od gotovo dva sata film nekim gledaocima djeluje predugačko za tako jednostavnu premisu.

Na kraju, da li će vam se “Glasovne poruke za Izabel” dopasti zavisi od toga možete li prihvatiti pomalo neugodnu osnovnu ideju priče. Ako uspijete, dobićete film s prelijepim kadrovima San Franciska, odličnim soundtrackom i hemijom glavnih glumaca koja može osvojiti. Uprkos predvidljivim trenucima, film je solidan izbor za jedno gledanje, posebno za ljubitelje žanra koji traže priču koja će ih istovremeno nasmijati i rasplakati. “Glasovne poruke za Izabel” sada su dostupne na Netflixu.