Prema najnovijim podacima Eurostata, prosječna radna sedmica u Evropskoj uniji iznosi 35,9 sati, što je manje nego prije deset godina kada je bila 37 sati. To ukazuje na postepeni pomak ka kraćem radnom vremenu i većem uvažavanju ravnoteže između poslovnog i privatnog života. Tržište rada u Evropi polako se transformiše u smjeru fleksibilnosti.

Razlike između sjevernih i južnih dijelova Evrope su vrlo izražene, pokazuje karta Eurostata. Najduže radno vrijeme imaju zaposleni u Turskoj, gdje se radi 42,4 sata sedmično. Odmah iza nje je Bosna i Hercegovina sa 40,9 sati, dok Srbija sa 40,6 sati zauzima treće mjesto na kontinentu. Usporedba pokazuje da je razlika između prve tri države manja od dva sata.

Balkanske zemlje bilježe visoke brojke: Grčka 39,6, Bugarska 39,5, Rumunija 38,7, dok Hrvatska ima 37,7, a Slovenija 38,3 sata. S druge strane, zapadna i sjeverna Evropa imaju znatno kraće smjene. Holandija je na vrhu sa svega 31,9 sati, dok Danska, Njemačka i Austrija dostižu oko 34 sata sedmično.

Podaci jasno ukazuju na to da bogatije i produktivnije države uglavnom imaju kraće radno vrijeme. Upravo zbog toga Holandija, Danska i Njemačka, iako imaju kratke radne sedmice, spadaju među vodeće ekonomije po produktivnosti i životnom standardu.

Zanimljivo je da duže radno vrijeme ne donosi automatski veću efikasnost. Holandija, koja ima najkraću radnu sedmicu, godinama je jedna od najproduktivnijih ekonomija zahvaljujući modelu koji se oslanja na fleksibilnost, part-time poslove i fokus na rezultate, a ne na sate provedene u kancelariji. Slični pozitivni efekti uočeni su u eksperimentima s četvorodnevnom radnom sedmicom na Islandu, u Velikoj Britaniji, Portugalu i Njemačkoj, gdje su kompanije prijavile smanjenje stresa i povećanje zadovoljstva uz istu ili čak veću produktivnost.

Naravno, kraća radna sedmica nije jednako primjenjiva u svim sektorima, a Eurostat navodi da se najviše sati radi u poljoprivredi, građevini i rudarstvu, dok su najkraće smjene u obrazovanju, kulturi i umjetnosti.

Sve više država pokušava pronaći model u kojem se radi manje, ali efikasnije. Iako Balkan i dalje ostaje region dugih radnih sedmica, sjever Evrope pokazuje da kraće radno vrijeme ne mora značiti slabiju ekonomiju. Naprotiv, neke od najbogatijih i najzadovoljnijih zemalja upravo imaju najmanje radnih sati.