Vulkanske erupcije kao okidač niza nesreća

Prema novoj studiji Univerziteta Cambridge, serija vulkanskih erupcija tokom 14. vijeka bila je ključni faktor koji je doveo do pojave bubonske kuge u Evropi. Erupcije su uzrokovale neobično hladna i kišna ljeta od 1345. do 1347. godine, što je rezultiralo propašću usjeva širom južne i mediteranske Evrope. Zbog ovih teških uslova, jake italijanske pomorske republike, poput Venecije, Genove i Pize, bile su primorane da traže alternativne izvore hrane.

Trgovina žitom i širenje zaraze

U nastojanju da izbjegnu glad, ove države su počele uvoziti žito sa Crnog mora, koristeći svoje dobro razvijene trgovačke rute. Međutim, brodovi koji su prevozili žito gotovo sigurno su prenosili i buhe zaražene bakterijom Yersinia pestis. Istraživači su izjavili: “Kada su buhe zaražene kugom stigle u mediteranske luke iz 14. vijeka na brodovima za prevoz žita, postale su vektor za prenošenje bolesti, omogućavajući bakteriji da pređe sa domaćina – uglavnom glodara, i potencijalno i domaćih životinja, na ljude. Brzo se proširila po Evropi, uništavajući populaciju”.

Smrtnost je varirala između 30 i 60 posto u različitim dijelovima kontinenta, a procjenjuje se da je više od 50 miliona ljudi umrlo od bubonske kuge. Studija, zasnovana na analizama godova drveća iz španskih Pirineja, objavljena je sedam stoljeća nakon same tragedije i pruža novi uvid u jedan od najmračnijih perioda ljudske istorije.