Fudbal se vraća u Gazu: ‘Radost je nepotpuna, jer nedostaju mnogi drugovi’

Na izlizanom terenu za mali fudbal, usred pustoši srušenih zgrada i ruševina, Jabalia Youth se susrela sa Al-Sadaqom u prvom organizovanom turniru u Pojasu Gaze u posljednje više od dvije godine. Utakmica je završila neriješeno, kao i drugi meč između Beit Hanouna i Al-Shujaiye, ali gledaoci nisu bili razočarani. Klicali su i tresli ogradu pored Palestine Pitcha u ruševinama gradske četvrti Tal al-Hawa.

Dječaci su se penjali na srušeni betonski zid ili provirivali kroz rupe u zgradama da bi vidjeli šta se dešava. Netko je udarao u bubanj. Youssef Jendiya, 21-godišnji igrač Jabalia Youtha, koji dolazi iz dijela Gaze koji je u velikoj mjeri razoren od strane izraelskih snaga, opisao je svoje osjećaje povratkom na teren: ‘Zbunjen. Sretan, tužan, radostan, sretan.’

Život među ruševinama

‘Ljudi ujutro traže vodu: hranu, hljeb. Život je pomalo težak. Ali ostalo je malo od dana, kada možeš doći i igrati fudbal i izraziti dio radosti u sebi’, rekao je. ‘Dolaziš na stadion i nedostaju ti mnogi drugovi iz tima… ubijeni, povrijeđeni ili oni koji su otišli na liječenje. Tako da radost nije potpuna.’

Četiri mjeseca nakon što je primirje okončalo veće borbe u Gazi, gotovo da nije bilo obnove. Izraelske snage naredile su svim stanovnicima da napuste gotovo dvije trećine pojasa, strpavši više od dva miliona ljudi u komadić ruševina uz obalu, od kojih većina živi u improvizovanim šatorima ili oštećenim zgradama.

Bivše mjesto stadiona Yarmouk u Gazi, koji su izraelske snage sravnile tokom rata i koristile kao centar za pritvor, sada je dom raseljenim porodicama u bijelim šatorima, naguranim u smeđoj zemlji nekadašnjeg terena.

Poruka uprkos svemu

Za ovosedmični turnir, Fudbalski savez uspio je očistiti ruševine od srušenog zida s poluterena, postaviti ogradu i pomesti krhotine sa stare umjetne trave. Izlaskom na teren, timovi su ‘prenijeli poruku’, rekao je Amjad Abu Awda, 31-godišnji igrač Beit Hanouna. ‘Da bez obzira na to šta se desilo u smislu uništenja i genoćidnog rata, mi nastavljamo sa igrom i sa životom. Život mora nastaviti.’