Kleopatra VII je od samog početka vladavine koristila religiju kao političko sredstvo, a jedan od prvih primjera je iz 51. godine p.n.e. kada je kao 18-godišnja kraljica prisustvovala sahrani svetog bika Buhisa i dobila titulu “Boginja koja voli oca”.

Kao članica makedonske dinastije Ptolemejevića, koja je vladala Egiptom nakon Aleksandra Velikog, morala je povezati grčko porijeklo svoje porodice sa egipatskom tradicijom božanskog faraona, pa je postepeno razvila posebno jaku vezu sa kultom boginje Izide.

Izida je bila supruga Ozirisa i majka Horusa, simbol majčinstva, zaštite i kraljevske moći, pa je poistovjećivanje sa njom omogućilo Kleopatri da ojača svoj položaj među egipatskim narodom i sveštenstvom.

Nakon rođenja Cezariona, sina sa Julijem Cezarom, Kleopatra je još više njegovala tu simboliku – predstavljala se kao Izida, a Cezarion kao Horus, božanski sin i legitimni nasljednik.

Kleopatra je prilagođavala svoju božansku sliku publici, pa je na susretu sa Markom Antonijem u Tarsu 41. p.n.e. nastupila kao Afrodita, odnosno rimska Venera, dok je kasnije u Aleksandriji javno nazvana “Nova Izida”.

Iako su ranije ptolemejske kraljice bile povezivane sa Izidom, Kleopatra je tu tradiciju pretvorila u ključni dio svog političkog identiteta i legitimiteta u vrijeme sve jačeg rimskog uticaja, navodi “History”.